منشی‌ها همیشه در نظر من خانم‌های مسنی بوده‌اند که عینک گربه‌ای دارند (از این‌ها که گوشه‌هایش به سمت بالا نوک‌تیز می‌شود)، موهای خاکستری کوتاه که با بی‌گودی‌های لوله‌ای فر درشت خورده‌اند. و دامن‌های خاکستری تا زیر زانو به انضمام جوراب‌های ضخیم توسی! و یک ژاکت یقه هفت عموما دست‌بافت با دکمه‌های ریز. گفتن ندارد که رژ صورتی یا قرمز هم زده‌اند. غلیظ! این از تیپ ظاهری. اخلاق‌شان هم مادرانه و در عین خشونت بسیار هم دلسوزانه باشد! منظورم آن دسته خانم‌هایی هستند که مستقل از مقام مدیر خیلی هم رک‌اند و مثل دایه‌های سیاه‌پوست دوره برده‌داری، حق مادری هم به گردن دارند و تند و تند پشت دستگاه تایپ در حال تق و تق زدن دکمه‌ها و کشیدن خرت خرت سطربند به اول سطر هستند! لغت منشی برای من یادآور یک همچین صحنه دوست‌داشتنی‌ای است یعنی! گفتن ندارد که در صورت پیدا کردن شیفته همچین موجودی خواهم شد!


نویسنده : افرا ساعت ۱:٥٤ ‎ب.ظ تاریخ چهارشنبه ٢۳ بهمن ۱۳٩٢
تگ های این مطلب:جامعه‌شناسی خودمانی