من آدم گذشته‌ها هستم. بله می‌دانم پست ایز پست و باید نگاه رو به جلو داشته باشم و پیشرفت و تکنولوژی در راه است و ما هستیم تا زندگی‌ها را آسان‌تر و منظم‌تر کنیم. و گذشته باید همانجا بماند و من آجرهایم را بچینم تا برسم به بالای آن هرم لعنتی. اما من آدم گذشته‌ام. اگر نوستالژی بتواند یک نفر را غرق کند آن یک نفر من هستم. مثل همین حالا که آقای الف یک ماگی خریده که رنگش من را برد به کیوسک تلفنی که توی دهکده آقای پت پستچی بود و من خیلی دوستش‌ داشتم. بابا برایم آورده بود و توی اسباب‌کشی به این شهر خاکستری نمی‌دانم کجا ماند و من دیگر ندیده‌مش. و الان خیلی دلتنگ‌ش هستم و بله واقعا دوست دارم پیدا بشود. اما همانطور که می‌دانیم، همانطور که یونیورس بارها و بارها نشان داده است اونی که رفته دیگه نمیاد. حالا این رفتن می‌تواند برای کیوسک تلفن آقای پت پستچی باشد می‌تواند شاه خدابیامرز باشد. هیچ‌چیز مثل سابق نیست و از قضا قبل هم گویا خیلی خوب بوده.


نویسنده : افرا ساعت ۱۱:٥٠ ‎ق.ظ تاریخ یکشنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩۳
تگ های این مطلب:وصف حال