«کرمانی‌ها یا شاید کرمانی‌ها نه، خانواده دوستم که کرمانی هستند یک اصطلاحی دارند که خیلی خوب‌ست؛ "خودعزیزی‌کردن". "خود عزیزی کردن" اینطوریست که شما ناله می‌کنید و غرمی‌زنید اما در آخر همانطور ناله‌کنان می‌گویید "طوریم نی، بلوا می‌کنم. خودعزیزی می‌کنم" رسالت شما با گفتن این جمله تمام می‌شود. از اینجا نوبت کسی‌ست که این حرف را شنیده، می‌فهمد که به محبت و توجهش نیاز دارید، می‌فهمد که این خود عزیزی کردن با آن خود را لوس کردن که یلخی و بی‌بنیاد است فرق می‌کند؛ بله معتقدم که خود را لوس کردن کار سخیفی‌ست که باعث نگرانی طرف مقابل می‌شود چون شما همینطور هی به ناله‌ها و غرهایتان ادامه می‌دهید و با ایجاد احساس ترحم، احساس مسئولیت، عذاب وجدان یا یک چیزی در همین حدود توجه آدم را جلب می‌کنید اما در خود عزیزی به طرف این اطمینان را می‌دهید که من اوضاع خود را می‌توانم کنترل کنم اما اگر محبتت باشد چه دلگرم‌تر می‌شوم، چه خوب می‌شود آغوشت را وا کنی، چه خوب است اگر کلمه‌های نرمت را در فضا بپراکنی، چه خوب می‌شود اگر وقتش را داشته باشی.

به نظرم در خود عزیزی کردن درک و فهم است در خود را لوس کردن خودخواهی و زور.

خودعزیزی کنید.»

برگرفته از گوگل پلاس بود و چه خوب بود :)


نویسنده : افرا ساعت ٩:۱٠ ‎ق.ظ تاریخ چهارشنبه ٢٩ امرداد ۱۳٩۳
تگ های این مطلب:از دیگرانِ خوب